Ne kötü günlere kaldık öyle değil mi? yaşadığımız olumlu hiçbir şey kalmadı çevremizde. Biz ne ara böyle olduk diye düşünmeden edemiyor insan.
Gün geçmiyor ki güzel ülkemizde toplumsal bir sıkıntı yaşanmasın. Küçücük dünyaya baktığımızda bizim yaşadığımız sıkıntıları başka yaşayan gelişmiş ülke yok. Sıkıntı yaşayan ülkelere baktığımızda ya sömürülen Afrika ülkeleri, ya da Orta Doğu ülkeleri. Gerçi bizim de Orta Doğu ülkelerinden hiçbir farkımız yok.
Türkiye son günlerde Kartalkaya’da yaşanan otel yangınını konuşuyor, tartışıyor. Hala suçlu arıyor komu oyu. Göz altına alınanlar, tutuklananlar, ama hala suçlunun kim olduğunu bulamadık.
Aynı bilinmezlik minik Narin olayında da yaşadık. Anne, amca ve abi ağırlaştırılmış müebbet aldı. Ancak cinayetin neden ve nasıl işlendiğini bulamadı adalet. Küçücük köyde, minicik bir beden öldürüldü ve koca koca insanlar bu vahşetin nedenini bulamadık.
Yani hep böyle olmadı mı?
Deprem oldu, on binlerce insan yaşamını yitirdi. Üç beş müteahhit göstermelik göz altına alındı. Sonrası malum hepsi bir bir çıktı hapisten.
Tren kazası oldu yine göstermelik birkaç kişi alındı ve ardından hepsi bir bir serbest kaldı.
Maden faciaları yaşandı yüzlerce insan göçük altında yaşamını yitirdi. Suçlu bulamadık.
Sel felaketleri yaşandı yine onlarca insanımız göz göre göre yaşamını yitirdi yine suçlu yok.
En son yaşadığımız Kartalkaya yangınında 78 vatandaşımız -ki bunların büyük çoğunluğu çocuk- yanarak can verdi. Gözaltına alınanlara baktığımızda otel görevlileri, bütün gün bütün gece yangına müdahale eden itfaiye müdürü, yine birkaç gariban.
Bu otele ruhsat veren, denetlemesi gerekirken denetlemeyen, yapılan kontrolde eksiklerini söylemeyen bakanlık müfettişleri, eksikleri görmezden gelen sigorta şirketi yetkilileri maalesef yok göz altına alınanlar içinde.
Savcının atadığı bilirkişi rapor hazırlıyor. Ancak bu bilir kişinin raporu birilerinin işine gelmediği için yeni bir bilir kişi heyeti atanıyor.
Düşünün yıllardan bu yana yaşadığımız olumsuzluklara. Minicik bebelere tecavüz ediliyor bu ülke. Kadınlar göz göre göre öldürülüyor. Sokaklar suçlulardan geçilmiyor. Cezaevinde olması gereken müptezeller aramızda geziyor ve yine suç işliyor, uyuşturucu kullanım yaşı artık ilk okul çağlarına düşmüş.
TV kanallarında yayınlanan kadın programlarında yaşanan rezillikleri insan izlemeye utanıyor. Ne büyük büyüklüğünü biliyor, ne de küçük küçüklüğünü. Herkes tutturmuş bir yol bir bilinmeze doğru gidiyor.
Ülke dönmüş yangın yerine ama bizleri yönetenlerin umurunda değil bu yangın. Onlar düşmüş kendi dertlerine. Bir kez daha seçilebilmenin derdindeler.
Yaşanan her olumsuz olaydan sonra bu insanlar gerçek suçlu arayışında görünmeye çalışıyorlar. Ama emin olun umurunda bile değil kimsenin yaşanan sıkıntılar.
Bir gece önce hemen yanı başındaki otel yanmış. Çoğu çocuk 78 kişi yanarak can vermiş ve ertesi gün daha yangın devam ederken yan oteldeki müşteriler kayak yapma derdinde.
Daha da kötüsü insanlar yangından iki gün sonra yanan otelin önünde fotoğraf çektirmek için yarışıyor. Sizce bu insanların umurunda mı yanan çocuklar. Sizce bu insanların umurunda mı yangının neden çıktığı, oteldeki bu kadar ihmal.
Herkesin başka önceliği var çünkü.
Herkesin başka bir derdi var çünkü.
Herkes yaşanan her acıdan sonra timsah göz yaşı döküyor çünkü.
Ya bu ülkede yaşanmadı mı deprem sonrası insanların kollarını kesip bileziklerini çalma hadiseleri.
Bu ülkede yaşanmadı mı depremde toplanan yardımları alıp satma hikayeleri.
Bu ülkede yaşanmadı mı Kızılay denen kurumun bizden topladığı kanları başka ülkelere satma rezilliği.
Kartalkaya yangını sonrası şimdi yangın tüplerinin fiyatları iki katına çıkmış. Şaşırdık mı? Elbette şaşırmadık.
Sonuç olarak biz bu tür olumsuzlukları daha çık sık yaşarız ve yaşadığımız her olumsuzluğun ardından daha çok suçlu ararız.
Çünkü ülkemizin en büyük problemi ahlaki çöküntüdür. Ahlakı iyi olmayan insandan her şey beklenir.
Boşuna suçlu aramayın. Suçlu hepimiziz. Suçlu ahlaki değerleri her zaman öteleyen hepimiziz suçlu. Bilmem anlatabildim mi?
